ایمپلنت، نزدیکترین جایگزین به دندان طبیعی است. در این روش یک پایه استوانهای یا مخروطی از جنس تیتانیوم خالص یا آلیاژ تیتانیوم-زیرکونیا (فیکسچر) درون استخوان فک قرار میگیرد و نقش ریشه دندان از دست رفته را ایفا میکند. طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن، سلولهای استخوانی مستقیماً به سطح ایمپلنت میچسبند و پیوندی مستحکم و بدون واسطه بافت نرم ایجاد میکنند. این پیوند زیستی همان چیزی است که ایمپلنت را از هر پروتز دیگری متمایز میکند و به آن اجازه میدهد نیروی جویدن را مانند دندان واقعی تحمل کند.
مزیت نسبت به بریج و پروتز متحرک
برای جایگزینی یک دندان، روش سنتی ساخت بریج است که مستلزم تراش دو دندان سالم مجاور است. ایمپلنت این هزینه بیولوژیک را حذف میکند. مهمتر از آن، استخوانی که دندانش را از دست داده بهطور طبیعی و پیشرونده تحلیل میرود؛ ایمپلنت با انتقال نیرو به استخوان، این تحلیل را متوقف و حجم استخوان و فرم صورت را حفظ میکند.
طراحی دیجیتال و جراحی با گاید
در رویکرد دیجیتال، ابتدا تصویربرداری سهبعدی CBCT گرفته میشود و با اسکن داخلدهانی ترکیب میگردد. سپس در نرمافزار، موقعیت، زاویه، قطر و طول دقیق ایمپلنت نسبت به عصب آلوئولار تحتانی، سینوس فک بالا و فرم نهایی روکش تعیین میشود. بر اساس این طراحی، یک گاید جراحی پرینت سهبعدی میشود که حین عمل مسیر دریل را دقیقاً هدایت میکند. نتیجه، جراحی کوتاهتر، کمتهاجمیتر (در موارد مناسب بدون برش و بخیه) و موقعیتیابی دقیقتر برای زیبایی نهایی است.
کاشت فوری و بارگذاری فوری
در کاشت فوری، ایمپلنت در همان جلسه کشیدن دندان و درون حفره باقیمانده قرار میگیرد؛ این کار تعداد جراحیها را کم میکند و به حفظ فرم لثه و استخوان کمک میکند. در بارگذاری فوری، یک روکش موقت ظرف ۲۴ تا ۷۲ ساعت روی ایمپلنت نصب میشود تا فرد در دوره جوشخوردگی بدون دندان نماند. هر دو روش شرط دارند: کیفیت و حجم کافی استخوان، نبود عفونت فعال و گیر اولیه مناسب فیکسچر. در صورت نبود این شرایط، پروتکل تأخیری با فاصله سه تا شش ماه انتخاب مطمئنتری است.
پیوند استخوان و سینوس لیفت
وقتی استخوان به دلیل کشیدن قدیمی دندان یا بیماری لثه تحلیل رفته باشد، پیش از کاشت یا همزمان با آن، پیوند استخوان (Bone Graft)، بازسازی هدایتشده استخوان با غشا (GBR) یا بالا بردن کف سینوس فک بالا (Sinus Lift) انجام میشود تا بستر کافی فراهم شود.
مراحل نهایی و ماندگاری
پس از جوشخوردگی، هیلینگ اباتمنت برای فرمدهی لثه بسته میشود، سپس اباتمنت نهایی و روکش زیرکونیا یا تمامسرامیک ساخته و نصب میگردد. نرخ موفقیت ایمپلنت در شرایط استاندارد بالای ۹۵ درصد در بازه دهساله گزارش شده است. مهمترین عامل شکست، پریایمپلنتایتیس است؛ التهاب و تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت که با تجمع پلاک آغاز میشود. بنابراین مسواک منظم، استفاده از براش بیندندانی یا واترجت و معاینه دورهای هر شش ماه ضروری است. مصرف سیگار، دیابت کنترلنشده، پوکی استخوان شدید و سابقه رادیوتراپی فک، ریسک را بهطور معناداری بالا میبرند و نیازمند بررسی دقیق پیش از درمان هستند.